ഒരിതൾപ്പൂവ്

ഉറങ്ങുന്ന ആത്മാവിന്റെ പ്രണയദാഹമകറ്റാൻ കല്ലറയിൽ സമർപ്പിക്കപ്പെട്ട റോസാ പുഷ്പം. പക്ഷെ, ഇരുട്ടിൽ പേടിച്ചരണ്ട പൂവിനു ഒരു പുഞ്ചിരി നൽകിയത് പനിമതി ചന്ദ്രൻ  മാത്രം. നിലാവ് കൊണ്ട് അവൻ അവളുടെ കവിളിൽ തഴുകി. പ്രണയത്തിന്റെ ചിഹ്നമായ ആ പനിനീർപ്പൂവ് തന്റെ ഇതളുകൾക്കുള്ളിൽ അവനോടുള്ള പ്രണയം എഴുതിവെച്ചു. 

പക്ഷെ ഇന്ന് തന്റെ ഒടുവിലത്തെ ഇതളും മഴയിൽ അടർന്നു വീഴാനൊരുങ്ങവേ പറയാത്ത പ്രണയത്തെക്കുറിച്ചു അവൾ എന്തായിരിക്കും ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടാവുക ??

ഇന്നെനിൽ ബാക്കിയായോരിതളും

ഈ മണ്ണിൽ വീണുപോകുമൊരുനാൾ 

പനിനീരായി പെയ്തൊഴിയും, ഞാനന്നലിയും 

നിന്റെ നിലാമഴയിൽ !

വിരിയുന്നു പുഞ്ചിരി നിന്റെ ചുണ്ടിൽ !

അറിയുന്നോ ? വേദന എന്റെ തണ്ടിൽ .

മിഴിനീരായി പൊഴിയും എന്റെ പ്രണയം 

മൊഴിവാക്കിൽ ചൊന്നതില്ല ഞാനും .

ഒരുനാളുമറിഞ്ഞതില്ല ഞാനീ -

മരുഭൂവിൻ  മരണത്തിൻ ഗന്ധം !

കുളിരോളം തുഴയുമീ തെന്നലും,

മൊഴിയുന്നു ഇന്നെന്റെ മരണം !

ഒരുനാളുമറിഞ്ഞതില്ല രാവ്‌ 

പകലായി ഒഴുകി പൂനിലാവ്.

തുണയേകിയതന്ന് നിലാവെളിച്ചം 

ഭയമേകി നീയില്ലാ-പുലർവെളിച്ചം.

നിത്യം നിഴലാടും നിശയുടെ യാമങ്ങൾ,
മൂകം വിളയാടും ഇരുളിൻ മായങ്ങൾ,
ഞാനീ നനയും വിരഹമഴ, മുഖിൽ
ചെപ്പിൽ നീ കാത്തൊരെൻ മിഴിനീരോ ?

അതിൽ നിൻ ബിംബം പതിഞ്ഞൊരു നീർകണം,
പാത്തുവെക്കുമെൻ തളിരിലകൂട്ടിൽ ഞാൻ.
ഇരുളിൽ ഉരുവാകിയ നിഴലുപോൽ മായുമോ
പുലരി വെളിച്ചത്തിൽ, ഞാൻ കാത്തതെല്ലാം ?

ഇന്നെനിൽ ബാക്കിയായോരിതളും
ഈ മണ്ണിൽ വീണടിയാം പേമാരിയിൽ !
മുള്ളുകൾക്കാവോ തടയാൻ ?
മരണം അതിശക്തം ! നിത്യ സത്യം !